Αστρική Προβολή - Astral Projection katerinatsoupli.gr

Κατά καιρούς θα έχετε διαβάσει για την Αστρική Προβολή (Astral Projection).

Για το ότι κάποιος μπορεί να βγει από το σώμα του να ταξιδεύει σε κόσμους, διαφορετικούς από τους συνηθισμένους ή και ακόμη να επισκέπτεται μέρη σε κλάσματα δευτερολέπτων.

Η “εκτός σώματος εμπειρία”, όπως μπορούμε να την ονομάσουμε, δεν είναι κάτι το κοινό και σπάνια ακούμε ιστορίες σχετικά για ανθρώπους που το έχουν καταφέρει. Αναφέρουν ότι το σώμα τους δονείται, αρχίζουν και κλείνουν τα μάτια τους και νιώθουν σαν να τους “ρουφάει” κάτι προς μια κατεύθυνση.

Το Συνειδητό σώμα, αφήνει το Φυσικό σώμα του για το Αστρικό. Το Αστρικό Σώμα λέγεται, ότι είναι από τα πολλά που κατέχει ο άνθρωπος, απλά ακόμη οι περισσότεροι δεν έχουμε εξερευνήσει.
Θεωρητικά όταν το Συνειδητό Σώμα φεύγει και περνά στο Αστρικό, το μόνο που συνδέει το Φυσικό με το Αστρικό είναι η λεγόμενη “χορδή”, κάτι που μοιάζει με ομφάλιο λώρο, για να μην χαθεί το Συνειδητό Σώμα από το Φυσικό του.

Άνθρωποι σε επιτυχημένες εμπειρίες, μερικές φορές βλέπουν την χορδή και σε μερικές όχι, αλλά νιώθουν την σύνδεση τους.

Θα σας μεταφέρω μια τέτοια εμπειρία που μου διηγήθηκε ένα καλός μου φίλος.

Αστρική Προβολή - Astral Projection katerinatsoupli.gr

Είχε πέσει να κοιμηθεί μαζί με την γυναίκα του, όπως μου αναφέρει. Έκλεισε τα μάτια του και βυθισμένος στις σκέψεις του, σε μια κατάσταση όπου θα λέγαμε απλά, ήταν έτοιμος να κοιμηθεί, ένιωσε ένα τράνταγμα στο σώμα του.

Προσπάθησε να ανοίξει τα μάτια του να καταλάβει τι είχε συμβεί και αμέσως ένιωσε ένα ακόμη τράνταγμα.

Κάτι μέσα του, του έλεγε να μην ανοίξει τα μάτια του γιατί θα “χαθεί”!

Μη πιστεύοντας ο ίδιος το τι ένιωθε, αφέθηκε σε μια δίνη όπως την αποκαλεί να τον τραβήξει μαζί της. Σε όλη του την “μεταφορά”, ένιωθε ένα βουητό στα αυτιά του και την αίσθηση ότι περνούσε μέσα από ένα τούνελ.

Σε κάποια στιγμή, ένιωσε ότι σταμάτησε, ήταν σε όρθια στάση και άκουγε θόρυβο. Άνοιξε δειλά τα μάτια του και είδε ότι βρισκόταν σε μια σύγχρονη πόλη, σε μια πλατεία.

Μην έχοντας καταλάβει τι είχε συμβεί, σαν κάποιος να τον έσπρωξε, ξεκίνησε να κινείται, χωρίς όμως να κουνά τα πόδια του.

Μου αναφέρει ότι η πόλη που έβλεπε δεν διέφερε σε τίποτα από μια κλασική πόλη, απλά γύρω υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι μιλούσαν σε μια άγνωστη για αυτόν γλώσσα. Σε μια γλώσσα την οποία δεν είχε ξανακούσει ποτέ του.

“Πρέπει”, όπως μου λέει, “να έμεινα για μερικά λεπτά στο σημείο που ήμουν και ένιωσα πάλι το ίδιο βουητό που άκουσα κατά την διάρκεια της μεταφοράς μου. Τα μάτια μου, από μόνα τους έκλεισαν, ο ίδιος τρόμαξα και προσπαθούσα να τα κρατήσω κλειστά, διότι πάλι αισθανόμουν να μεταφέρομαι μέσα από μια δίνη, μόνο που τώρα είχε περισσότερη δύναμη και μεγαλύτερη πίεση”.

“Όπως και προηγουμένως, ένιωσα ότι η μεταφορά μου τελείωσε και άνοιξα τα μάτια μου” . “Το μέρος το οποίο βρέθηκα, ήταν θα μπορούσα να πω, σαν μια έρημο, σκοτάδι, ο ουρανός γεμάτος αστέρια, αλλά γύρω μου μονάχα σκόνη. Θα έλεγα ότι έμεινα περίπου 10 δευτερόλεπτα, μέχρι ωσότου η δίνη με ξανατράβηξε”.

“Η τρίτη στάση μου, ήταν ένα σπίτι, μάλλον καλύτερα διαμέρισμα. Δεν υπήρχε κανείς μέσα. Ένιωθα όμως πολύ διαφορετικά σε σχέση με πριν. Ένιωθα κάπως βαρύς, κάπως φουσκωμένος. Αλλά και εκεί το μόνο που μπορώ να θυμηθώ, ήταν ένας μεγάλος σκοτεινό διάδρομος και τίποτα άλλο.”

“Ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα και πάλι, η δίνη με τράβηξε και επέστρεψα πίσω στο σπίτι μου, στο υπνοδωμάτιο. Αυτό που με τρόμαξε ήταν, ότι έβλεπα το σώμα μου, δίπλα σε εκείνο της συζύγου μου. Ήμουν θεατής του εαυτού μου.

Η όραση μου είχε αλλάξει, τα πάντα ήταν να τα έβλεπα μέσα από ένα μπλε γυαλί. Γύρω μου όλα ήταν σε αποχρώσεις του μπλε”.

“Αυτό που περίμενα όμως δεν συνέβη. Η δίνη δεν είχε έρθει να με τραβήξει και πάλι μέσα στο σώμα μου. Είχα μείνει αρκετή ώρα να κοιτάζω το σώμα μου και την γυναίκα μου.

Σε κάποια στιγμή πανικοβλήθηκα και άρχισα να φωνάζω, αλλά μάταια. Η γυναίκα μου δεν μπορούσε να με ακούσει και παρακαλούσα μέσα μου είτε να επιστρέψω, είτε η γυναίκα μου να με σκουντούσε έτσι ώστε να γυρίσω με αυτόν τον τρόπο. Αλλά δεν γινόταν τίποτα”. “Είχα παραμείνει εκτός σώματος”!

“Κάποια στιγμή, έκλεισα με δύναμη τα μάτια μου και πίεζα τον εαυτό μου να γυρίσει και προς ανακούφιση μου, ένιωσα την δίνη να με τραβάει και πάλι”.

“Όταν άνοιξα και πάλι τα μάτια μου, η όραση μου η κανονική είχε επιστρέψει, βρισκόμουν και πάλι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου. Για μια στιγμή νομίζω πως είδα μια λεπτή κόκκινη γραμμή, να διαλύεται από πάνω μου, αλλά δεν είμαι σίγουρος”.

“Ξύπνησα αναστατωμένος την γυναίκα μου και της διηγήθηκα την εμπειρία μου. Ομολογώ πως δεν βρήκα ανταπόκριση και μου είπε πως απλά είχα ένα έντονο όνειρο. Ίσως και να το πίστευα, ότι πράγματι είχα ένα πολύ έντονο όνειρο, αλλά ένιωθα στα αυτιά μου το ίδιο βουητό, όπως θα ένιωθε κάποιος αν ταξίδευε σε ένα βουνό. Ένιωθα ελαφρύς και ξεκούραστος ταυτόχρονα”.

“Μετά από μήνες διάβασα ένα άρθρο για τους αστροναύτες, οι οποίοι εμφανίζουν παρόμοια συμπτώματα, λόγο της έλλειψης της βαρύτητας. Για μένα η εμπειρία μου ήταν πέρα για πέρα αληθινή, αλλά δεν θα ήθελα να το ξαναπροκαλέσω, γιατί σίγουρα το προκάλεσα μόνος μου με κάποιο τρόπο. Από τότε, όποτε πηγαίνω για ύπνο, το σκέφτομαι και δεν σας κρύβω ότι φοβάμαι μην μου ξανασυμβεί και δεν μπορέσω να γυρίσω και πάλι στο σώμα μου”.

Τελικά αν ήταν όνειρο ή όχι η εμπειρία του φίλου, το γνωρίζει μόνο ο ίδιος, αλλά ίσως και όχι.

Οι μαρτυρίες υπάρχουν παντού και οι ιστορίες διαφέρουν από στόμα σε στόμα.
Το σίγουρο για μένα είναι ότι, καθώς μου εξιστορούσε την εμπειρία του, ο φίλος μου, έβλεπα στα μάτια του, την αγωνία και τον “φόβο” θα έλεγα για αυτό που “προκάλεσε” στον εαυτό του.

Όνειρο? – ίσως. Αλήθεια? – μπορεί.

Τι είναι όμως το όνειρο?

Εικόνες ενωμένες της φαντασίας μας ή εμπειρίες τις οποίες ακόμη δεν μπορούμε να εξηγήσουμε?

No Comment

Comments are closed.